Co by nie było, tradycyjny niedzielny obiad zjeść trzeba. I chociaż część rodziny ze sobą nie rozmawia, ktoś się pokłócił, ktoś ma inne poglądy na życie, to usiądziemy razem do stołu i będziemy trzymać fason. I liczyć, że jednak nic strasznego się nie wydarzy. A może spotkamy się z dawno niewidzianymi znajomymi? Albo z przyjaciółmi, z którymi zawsze dobrze jest się zobaczyć? Zapraszamy na spektakl, który w całości wydarzy się przy stole i będzie improwizowany. Do wyboru postaci zainspiruje nas kulinarno-muzyczny występ jedynego w swoim rodzaju Ołówka – kucharzo-śpiewaka, albo raczej śpiewako-kucharza. Będziemy też jeść spaghetti, które sam nam wyśpiewa i nałoży na talerze. Zagramy my, Resort Komedii.

Dorośli! Niechciani, opuszczeni, zapominający o sobie w trudzie odkrywania wewnętrznego dziecka. Wiecznie uganiający się za sensem. Dorośli! Bywacie naprawdę ok, nie zawsze jesteście nudni, a Wasze poczucie odpowiedzialność czasem ułatwia życie. Tulimy Was i zapraszamy na wieczór dla dorosłych. W szczególności zapraszamy dorosłych, którzy w sierpniu pojechali razem z nami na Kolonie dla dorosłych.  Spotkajcie się, porozmawiajcie, niech kolonijne serduszka zabiją ponownie.

W ramach zjazdu zagra zespół Zawód, który planowaliśmy zaprosić na Kolonie dla dorosłych, ale nie chcieliśmy Wam tego robić podczas radosnego lata. Natomiast teraz ci mężczyźni w średnim wieku doskonale wpiszą się w Wasze jesienne odczucia. Zagra również z nowymi i starymi piosenkami, odkrycie Kolonii dla Dorosłych, Pani Jeziora w duecie z improwizatorem spod ciemnej gwiazy Mironem, uwielbiana przez ponad setkę osób!

Zapraszamy wszystkich trafionych uwierającą ciszą, draśniętych pytaniami, przy których cisza jest błogosławieństwem i  kontuzjowanych rozwielmożnionym small talkiem. Weźmiemy na siebie bolesną operację tworzenia tematów. Na naszych gości czeka zatem creme de la creme: pięciominutowe konwersacje z obcymi ludźmi na tematy przygotowane przez sekcję kreatywną Polskiej Szkoły Small Talku.

W  Pracowni Ciała prowadzonej przez Zuzę Sikorską (Myślenie ciałem) będziemy eksplorować ten temat przez ciało i ruch. Korzystając z naszych naturalnych umiejętności ruchowej ekspresji, empatii kinestetycznej i technik świadomego ruchu, potraktujemy ciało jako instrument, dzięki któremu emocje mogą wybrzmieć, dać się zauważyć, przeżyć, zrozumieć i twórczo przetworzyć, pogłębiając naszą relację ze sobą i z innymi ludźmi.

Chatboty, z jakimi stykamy się najczęściej, to “pracownicy” różnych firm. Dostały one konkretne zadania: odpowiadać na pytania, doradzać, pomagać w rozwiązywaniu problemów. To konsultanci idealni: dostępni 24 godziny na dobę, zawsze uprzejmi i kompetentni. Chatboty nie miewają gorszych dni, nie wyprowadzi ich z równowagi głupi szef ani awanturujący się klient. Nigdy nie muszą zaciskać zębów i ukrywać emocji, bo żadnych emocji nie mają (zębów zresztą też). A gdyby tak wyzwolić chatboty spod jarzma profesjonalizmu? Czy możemy wyobrazić sobie chatbota, który ma humory, obraża się, plecie bzdury albo jest kompletnym chamem? Albo takiego, z którym chce się porozmawiać o życiu, a nie tylko załatwić sprawę? Podczas warsztatu spróbujemy potraktować projektowanie chatbota jak tworzenie postaci literackiej. Nadamy mu osobowość, zainteresowania i motywacje, wymyślimy jego idiolekt. Nasz chatbot nie pójdzie do pracy w korporacji, może więc być kim tylko zechcemy: pretensjonalnym poetą, zakompleksioną nastolatką, narzekającym dziadem… Efektem naszej pracy będzie działający chatbot, który zostanie umieszczony na facebookowym Messengerze. Każdy użytkownik będzie mógł do niego zagadać, dlatego przy projektowaniu będziemy musieli wziąć pod uwagę także tę drugą stronę dialogu. O czym ludzie będą chcieli rozmawiać z chatbotem? Jak mogą reagować na jego słowa? Jakie emocje ma w nich wywołać? Obmyślanie scenariuszy hipotetycznych rozmów może stać się punktem wyjścia do ogólniejszej refleksji nad komunikacją oraz interakcjami między ludźmi a (szeroko rozumianymi) maszynami. Warsztat poprzedzi krótki wstęp na temat rodzajów chatbotów oraz zasad, o których warto pamiętać przy projektowaniu. Uczestnicy nie muszą mieć jakiejkolwiek wiedzy o programowaniu.

Co raz częściej słyszymy o tym, że 2008 rok może się niebawem powtórzyć, że szczęśliwe lata wzrostu dobiegają końca. Atmosfera strachu powoli narasta. Drugi raz Polska nie ostanie się jako zielona wyspa. Jest jeszcze czas i warto się zastanowić, jak się przygotować na czarne scenariusze i czy kryzys jest czymś jednoznacznie złym, czy może niesie ze sobą jakieś szanse i możliwości. Na warsztatach postaramy się stworzyć koncepcję narzędzi i ich wizualne reprezentacje – narzędzi, dzięki którym będziemy mogli uśmierzyć strach przed kryzysem albo ulżyć sobie, gdy nastąpi. A może nawet uda nam się go zażegnać albo wreszcie wykorzystać kryzys, by zmienić świat na lepsze?

Emocje, czyli emovere w języku łacińskim oznaczają tyle co poruszać. I rzeczywiście, potocznie kojarzą się jako coś, co wyprowadza nas, a przede wszystkim nasze ciało, ze stanu „normalności”. A co z naszym umysłem? Czy emocje również zakłócają jego stan równowagi? A może jest odwrotnie – to właśnie to, co myślimy wpływa na nasze emocje? Na warsztatach porozmawiamy o emocjach, szczególnie skupiając się na jednej – wstręcie. Zastanowimy się, czym jest i opowiemy sobie swoje historie związane z jedzeniem, bo pewnie każdy z nas ma takie wspomnienia. Na koniec, wraz z mistrzem kuchni, zmierzymy się z tą emocją w działaniu, używając do tego wcale niewstrętnej materii. Efektem końcowym będzie uczta.Wspólnie zastanowimy się, kogo na nią zaprosić.

Gdyby założyć, że istnieją różne kategorie wystaw – np. najbardziej popularna czyli white cube, albo taka najbardziej tradycyjna, czyli retrospektywna, albo tematyczna, to czym charakteryzowałaby się wystawa w proszku? Czy to taka ekspresowa wystawa, którą wystarczy tylko zalać i można wcinać? A może trzeba ją zażyć, żeby się lepiej poczuć – jak proszek na ból głowy? A może chodzi o taką, którą trzeba dopiero pozbierać – tak jak czasem siebie? Albo jeszcze zupełnie niegotową – jeszcze w proszku? Miniaturowa? A może wszystko po trochu? Przyjdźcie się przekonać! Wystawa jest podsumowaniem działalności pracowni twórczych “Zamknij się w pracowni: chatboty, ciało, narzędzia, jedzenie”. Wystawa powstała w ciągu 24h.

W typowych sytuacjach posługujemy się pytaniami głównie po to, by dowiedzieć się, która z odpowiedzi na dane pytanie jest prawdziwa. Czy jednak wszystkie pytania są typowe? Czy nie możemy posłużyć się pytaniem po to, aby raczej poinformować kogoś o czymś, niż go o coś zapytać? Albo czy nie możemy postawić jednego pytania w taki sposób, aby dowiedzieć się, jaka jest odpowiedź na inne pytanie? Jak odróżnić sytuacje, w których mamy do czynienia z typową sytuacją od pozostałych? Na spotkaniu rozbroimy pytanie na czynniki pierwsze.  Uwaga!!! Mogą pojawić się znaczki logiczne i trochę twierdzeń logiki.

Filozofowie, teoretycy literatury i badacze języka zgadzają się obecnie co do tego, że metaforą i ironią posługujemy się nie tylko w literaturze, ale także w języku potocznym i w dyskursie naukowym. Nie są one tylko ozdobnikami, ale pełnią ważne funkcje komunikacyjne i poznawcze. W czasie spotkania zastanowimy się, jak to możliwe, że często pozwalają one przekazać coś skuteczniej lub bardziej adekwatnie niż mówienie dosłowne. Przeczytamy fragmenty tekstów Arystotelesa, Kierkegaarda, Nietzschego. Szczególnie jednak skupimy się na Richardzie Rortym, w którego filozofii zarówno metafora, jak i ironia odgrywają kluczową rolę.

Podobno dobrze jest potrafić uzasadnić swoje poglądy. Ale jak? W sztuce prowadzenia sporów prawidłowych sposobów argumentowania jest stosunkowo niewiele. “Świńskich cięć” istnieje za to całe mnóstwo – i to właśnie one staną się głównym bohaterem warsztatów. Za punkt wyjścia posłużą wybrane wybiegi, zaprezentowane przez Arthura Schopenhauera w napisanej około 1830 r. krótkiej pracy “O dialektyce erystycznej”. Zadaniem uczestników będzie wykorzystanie ich w dyskusji na losowy temat tak, by mimo “nikczemności” argumentu przekonać do siebie członków przeciwnej drużyny. W tej grze wszystkie chwyty są dozwolone, jeśli tylko prowadzą do przekonania drugiej strony.

Zapraszamy wszystkich trafionych uwierającą ciszą, draśniętych pytaniami, przy których cisza jest błogosławieństwem i  kontuzjowanych rozwielmożnionym small talkiem. Weźmiemy na siebie bolesną operację tworzenia tematów. Na naszych gości czeka zatem creme de la creme: pięciominutowe konwersacje z obcymi ludźmi na tematy przygotowane przez sekcję kreatywną Polskiej Szkoły Small Talku.

Komunikacja wielorybów interesuje nie tylko naukowców. W roku 1970 zainspirowany śpiewem waleni Alvin Lucier napisał piękny utwór “Quasimode the Great Lover” – „dla każdej osoby, która pragnie przesłać dźwięk na dalekie odległości, poprzez powietrze, wodę, lód, metal, kamień, lub jakiekolwiek inne medium przenoszące dźwięki”. Dzień po wykładzie na temat komunikacji wielorybów zapraszamy na warsztaty wokalne poświęcone kompozycji, która oparta jest na twórczej reinterpretacji ich zdolności. Niech na koniec przez Jazdów przepłyną wielorybie dźwięki.

Od seansów spirytystycznych w “Czarodziejskiej Górze” Tomasza Manna po epidemię nawiedzeń w USA lat 70., od ludzkiego ucha wbudowanego w prototyp telefonu po fenomen EVP. Dźwięk pochwycony zawsze budził podejrzenia. Zaklęty w automatyczne pismo zapisu drgań nabrał niesamowitości. Historia nowoczesnych audiotechnologii usłana jest szczątkami zmarłych, podejrzeniami obecności widmowych zjaw oraz próbami komunikacji z zaświatami. W godzinnym wykładzie performatywnym będziemy podążać za dźwiękami i sonicznymi śladami, które kryją się między różnymi próbami wykorzystania kolejnych nowoczesnych technologii dźwiękowych do komunikacji ze zmarłymi.

Punktem wyjścia wykładu jest test Turinga. Zajmiemy się więc głównie kwestiami mówienia i myślenia – maszyn, ale też ludzi. Prowadząca opowie o różnych pomysłach, domysłach, pomówieniach i niedomówieniach związanych ze sztuczną inteligencją. Postaramy się znaleźć odpowiedzi m.in. na następujące pytania: Co mówił Alan Turing, a co wszyscy myślą, że myślał? Jak powinien mówić program komputerowy, żeby ludzie myśleli, że jest człowiekiem? Które maszyny są pożyteczniejsze: mówiące czy myślące? Które maszyny są straszniejsze: mówiące czy myślące? Dlaczego niektórzy mówią “rozwój sztucznej inteligencji”, a myślą “wojna ludzi z robotami już niebawem”? Czy AI jest łatwiej wymyślić symfonię, czy powiedzieć śmieszny żart? O czym mówią między sobą chatboty i co my mamy o tym myśleć? Jak wielka może być bezmyślność dziennikarzy mówiących o nowych technologiach?

Kryzys ekologiczny jest faktem. Nie ulega wątpliwości, że bez zmiany nawyków ludzi nawet najbardziej „ekologiczne” wynalazki na niewiele się zdadzą. Do owej zmiany należy wszystkich przekonywać. Można w tym celu posiłkować się argumentami naukowymi, można jednak również przemawiać do wyobraźni. Jedną z figur ekologicznych silnie oddziałujących właśnie na wyobraźnię jest figura dialogu z przyrodą, zgodnie z którą na przyrodę trzeba się otworzyć, przekraczając czasem utarte schematy umysłu, dopuszczając sprawy niezrozumiałe lub abstrakcyjne. Otwarcie takie to jednak nie tylko kwestia wyobraźni. To również uważne korzystanie z pięciu zmysłów naszego ciała i gotowość na wielozmysłowe komunikaty przyrody. Połączenie wyobraźni i zmysłowości otwiera przed nami nowe możliwości w dialogu z przyrodą. Dialog ten zbliża nas do tego, co w przyrodzie nieokiełznane i dzikie. Dlatego w trakcie spotkania uważnie otworzymy się na dzikie komunikaty płynące z przyrody. Za pomocą treningu uważności mindfulness, uwrażliwiając umysł i ciało, prowadzić będziemy wielozmysłowe, dzikie rozmowy.  *Nasze spotkanie odbędzie się w domku-ogrodzie, wśród roślin. Zabierz ze sobą wygodny strój, koc lub matę do siedzenia na ziemi, butelkę wody i ciekawość świata przyrody.

Wyobraź sobie, organizmy, które odżywiają twoje ciało, leczą, ujawniają tajemnice wszechświata, wielokrotnie w dziejach naszej cywilizacji przyczyniły się do rozwoju ludzkiej percepcji, a w dobie ogarniającego nas kryzysu ekologicznego są niezastąpione w rozwiązywaniu kluczowych problemów naszej planety. Organizmy, które są świadome, czują i z ogromną precyzją zbierają dane z otaczającego je środowiska, tworząc organiczny, żyjący odpowiednik Internetu. Teraz wyobraź sobie, że organizmy te są wszędzie, unoszą się w powietrzu, są obecne w ziemi, przerastają martwe szczątki drzew, rozrastają się pod twoimi stopami, kiedy przechadzasz się po lesie, a także żyją w nas samych, komunikując się z nami na wielu płaszczyznach. Często niepozorne, z pewnością tajemnicze tworzą niezwykłe Królestwo Grzybów (FUNGI).

Jak słuchasz? Co twój sposób słuchania mówi o tobie? Czy słuchania można/powinno się uczyć? Po czym poznajesz, że ktoś naprawdę cię słucha? Jak to jest być prawdziwie usłyszaną/usłyszanym? Czy uważne, empatyczne, aktywne słuchanie może być kluczem do lepszego zrozumienia drugiego człowieka i świata w ogóle? Co pomaga, a co przeszkadza dobrze słuchać? Jakie poziomy słuchania towarzyszą ci podczas każdej rozmowy? Friedemann Schulz von Thun, niemiecki psycholog i twórca modelu kwadratu komunikacyjnego uważa, że każdą wypowiedź można usłyszeć aż na czterech poziomach: rzeczowym, apelacyjnym, relacyjnym i odsłaniania siebie. Przyjdź i poćwicz z nami swoje filtrujące rzeczywistość uszy.

Podczas zajęć będziemy wspólnie medytować i milczeć, słuchać i rozmawiać. Naszym warsztatom patronuje kilka postaci: japoński poeta Bashō Matsuo, dobrze wszystkim znana Wirginia Woolf, ekscentryk i wizjoner William Burroughs, a także poetka Jean Hirshfield, od wielu lat praktykująca medytację Zen. Jednak głosem (i milczeniem) przewodnim będzie tym razem John Cage, kompozytor i poeta, autor „Ciszy”. Podążając jego śladem, spróbujemy nadać naszemu spotkaniu strukturę utworu muzycznego, w którym wezmą udział nie tylko nasze głosy, ale także to, co pojawi się w naszym otoczeniu. Spróbujemy otworzyć się na przepływ czasu, nastroić na odsłuch, zwolnić tempo. Przeczytamy wspólnie tylko krótkie fragmenty tekstów, ale zrobimy to naprawdę uważnie. Zauważymy zgiełk we własnej głowie i – przechodząc na stronę ciszy – wypowiemy naszej hałaśliwej cywilizacji chwilowe nieposłuszeństwo.

Podczas zajęć będziemy wspólnie medytować i milczeć, słuchać i rozmawiać. Naszym warsztatom patronuje kilka postaci: japoński poeta Bashō Matsuo, dobrze wszystkim znana Wirginia Woolf, ekscentryk i wizjoner William Burroughs, a także poetka Jean Hirshfield, od wielu lat praktykująca medytację Zen. Jednak głosem (i milczeniem) przewodnim będzie tym razem John Cage, kompozytor i poeta, autor „Ciszy”. Podążając jego śladem, spróbujemy nadać naszemu spotkaniu strukturę utworu muzycznego, w którym wezmą udział nie tylko nasze głosy, ale także to, co pojawi się w naszym otoczeniu. Spróbujemy otworzyć się na przepływ czasu, nastroić na odsłuch, zwolnić tempo. Przeczytamy wspólnie tylko krótkie fragmenty tekstów, ale zrobimy to naprawdę uważnie. Zauważymy zgiełk we własnej głowie i – przechodząc na stronę ciszy – wypowiemy naszej hałaśliwej cywilizacji chwilowe nieposłuszeństwo.

„Uważaj, co do siebie mówisz, bo może się okazać, że słuchasz” – ostrzegał semantyk Alfred Korzybski. Skąd biorą się głosy w naszych głowach i jak ewoluują? Co o naszych wewnętrznych narracjach sądzili Zygmunt Freud, Michaił Bachtin czy Hubert Hermans?  Jak możemy bardziej świadomie skorzystać z mówienia do siebie i wewnętrznej polifonii? „Słyszenie głosów” i „rozmowy z wewnętrznymi głosami” przez dekady znajdowały się w obszarze tabu, prawdopodobnie poprzez skojarzenie z niezbyt dobrze rozumianą, ale wywołującą silną obawę schizofrenią. Współczesna psychologia coraz częściej zaciekawia się tymi fenomenami, upatrując w namyśle nad nimi źródła nowych perspektyw na zrozumienie funkcjonowania człowieka.

Wydaje się, że konstrukcja języka pozwala nam rozmawiać na dowolne tematy. Używamy go, by mówić o sprawach życia codziennego, zagadnieniach naukowych, ale też o dobru i złu, pięknie i brzydocie, Bogu i sensie życia. Czy ta niezwykła elastyczność języka nie jest jednak złudzeniem? Może, jak twierdził Wittgenstein, jesteśmy niczym muchy uwięzione w szklanej muchołapce: ograniczają nas niewidoczne, ale sztywne granice sensu? Gdy uświadomimy sobie przebieg tych granic, okaże się, że wiele pozornie sensownych zdań to zwykłe niedorzeczności.

Czy nasze rozmowy podobne są tym, które toczyli np. starożytni? Aparat mowy się nie zmienił, języki troszeczkę, ale w gruncie rzeczy mamy podobne tematy, bolączki, pytania jak ci, którzy zapełniali w przeszłości tę samą przestrzeń swoją mową. Zapraszamy na wielobarwną i wielowątkową podróż przez meandry rozmowy na przestrzeni wieków osadzone w kontekście zmian kulturowych, społecznych i politycznych. Będą nam towarzyszyli i towarzyszyły: Odyseusz biegły w boju i radzie – uczestnik antycznych agonów, lapsusy językowe u zarania ery klasycznej w Grecji, walki o nieśmiertelność w polis, smak cykuty, rozmowy z Bogiem, matematyka, przyroda, esemesy, maile i postmodernizm.

Konflikty mają różne przyczyny: ekonomiczne, polityczne czy społeczne. Rozwiązać je można różnymi sposobami, przy czym niejednokrotnie potrzebna jest w tym zadaniu współpraca. Czy może ona jednak stać się podstawą trwałej relacji opartej na zaufaniu? W trakcie spotkania rozważymy przyczyny konfliktów społecznych, modele opisujące przestrzeń publiczną oraz możliwe strategie autorów służące ich rozwiązaniu.  Westerny opierają się na pesymistycznej wizji relacji międzyludzkich, dostarczają jednak ciekawej ilustracji przyczyn tego stanu rzeczy. Jest to dobry punkt wyjścia do rozważań nad zgoła odmiennymi strategiami postrzegania sporów oraz możliwości im zapobieżenia.

Dziś alienacja wydaje się słowem-wytrychem, którym opisuje się wszystko i rozstrzyga każdy problem. Stała się synonimem poczucia wyobcowania, rozpadu więzi, niezdolności zrozumienia się i nawiązania dialogu. Z ekonomii politycznej przeniknęła do analiz życia codziennego, stosunków społecznych, relacji międzygatunkowych i miejsca w świecie. Skąd tak zawrotna kariera tego pojęcia w wyobraźni zbiorowej radykalnej lewicy, kontrkultury i całego społeczeństwa? Czy alienacja cokolwiek jeszcze tłumaczy? Czy paradoksalnie nie stanowi części języka, który oddala od rzeczywistości, zamiast do niej zbliżać? O czym świadczy niesłabnąca popularność teorii alienacji? W trakcie spotkania przyjrzymy się różnym koncepcjom alienacji i wizjom jej przezwyciężania, rozważając przyczyny ich wszechobecności, funkcje w wyobraźni społecznej, implikacje epistemologiczne i polityczne. Alienacja: za czy przeciw?

Przystępuję do opracowania wad i wybryków ludzkich sposobem geometrycznym i że chcę dowodnie wykazać to, co zostało okrzyknięte jako przeciwne rozsądkowi i jako próżne, niedorzeczne i okropne. A powód mam do tego następujący. Nie dzieje się w naturze nic, co by można przypisać jej wadliwości. Natura bowiem jest zawsze jedna i ta sama dlatego jedną i tą samą musi pozostawać zasada rozumienia natury rzeczy najrozmaitszych, mianowicie przez powszechne prawa i reguły natury.  A dlatego wzruszenia nienawiści, gniewu, zazdrości wzięte same w sobie wynikają z tej samej konieczności i zdolności natury jak i wszystko inne. A więc mówić będę o naturze i siłach wzruszeń, a także o mocy umysłu nad nimi, według tej metody, z pomocą której rozważałem poprzednio bóstwo i umysł i rozpatrywać będę czyny i popędy ludzkie tak samo, jak gdyby chodziło o linie, płaszczyzny albo ciała.

Tak rozpoczyna III część “Etyki” Baruch Spinoza. W trakcie warsztatów wedrzemy się w geometryczną strukturę definicji, aksjomatów i twierdzeń tego XVII wiecznego filozofa. Od poznania spinozjańskiej mechaniki uczuć, idei i popędów przejdziemy do wniosków praktycznych. Jak bardzo nasze rozumienie siebie i innych zostało ukształtowane przez dyskurs psychoanalizy? Jaką rolę przyjmie komunikacja gdy eksperymentalnie zaczniemy myśleć Spinozą? I wreszcie – jaką praktykę pociąga za sobą ta teoria, czyli jak być spinozystą?Przystępuję do opracowania wad i wybryków ludzkich sposobem geometrycznym i że chcę dowodnie wykazać to, co zostało okrzyknięte jako przeciwne rozsądkowi i jako próżne, niedorzeczne i okropne. A powód mam do tego następujący. Nie dzieje się w naturze nic, co by można przypisać jej wadliwości. Natura bowiem jest zawsze jedna i ta sama dlatego jedną i tą samą musi pozostawać zasada rozumienia natury rzeczy najrozmaitszych, mianowicie przez powszechne prawa i reguły natury.  A dlatego wzruszenia nienawiści, gniewu, zazdrości wzięte same w sobie wynikają z tej samej konieczności i zdolności natury jak i wszystko inne. A więc mówić będę o naturze i siłach wzruszeń, a także o mocy umysłu nad nimi, według tej metody, z pomocą której rozważałem poprzednio bóstwo i umysł i rozpatrywać będę czyny i popędy ludzkie tak samo, jak gdyby chodziło o linie, płaszczyzny albo ciała.

Zdaniem Kanta pewien rodzaj komunikacji obywa się bez pojęć. To uczuciowość, która „udziela się nie jako myśl”. Jak jednak można komunikować uczucia? Jak o nich mówić, skoro trzeba do tego użyć słów i myśli? Jeśli uczucia są komunikowalne, lecz komunikacja ta przebiega inaczej niż komunikacja językowa, to najciekawsze wydaje się pogranicze, miejsce, w którym spotykają się uczucia oraz myśli. W takim wypadku równie istotne co porozumienie okazuje się zerwanie komunikacji, zaburzenie łączności, konflikt. Te mankamenty przepustowości wszelakich komunikatorów, zawirowania powszechnego „streamingu”, boczne odnogi, na których rozładowuje się nielegalny „content”, bada właśnie sztuka. Jedynie konfrontując się z tym, co niekomunikowalne, można  zaprezentować coś nowatorskiego. W przypadku dzieł sztuki mamy do czynienia z dziwną zbitką tego, co zamierzone i niezamierzone, udane i felerne, zgodne z komunikacyjną normą i wykraczające poza nią. Na spotkaniu pomówimy o owym dziwnym (filozofowie mówią: „dialektycznym”) sprzężeniu oraz o tym, jak wpływa ono na naszą codzienną komunikację. Przede wszystkim zastanowimy się nad wartością różnorodnych omyłek i konfliktów porozumienia.

Jak rozmawiać o filozofii dialogu dzisiaj, by nie zrobił się z tego wykład podejścia, które przecież trudno nazwać doktryną? Albo historyczny przegląd nazwisk? Otóż można zastanowić się – co też zrobimy – jaka wrażliwość stoi za tą filozofią (bądź: jaka wrażliwość z niej wynika). Owszem, ma ona swój background historyczny (nieprzypadkowo to Emmanuel Lévinas pisał o „twarzy”, o odpowiedzialności radykalnej), ale sprawdzać ją trzeba w świetle naszych doświadczeń – i naszej wrażliwości, również literackiej. Innymi słowy: czy etyka obcowania z drugim, jaką podsuwa filozofia dialogu, może być dziś sugestywnym punktem odniesienia na mapie postaw?