Pierwszą edycję w 2016 roku poświęciliśmy błędowi, błądzeniu, pomyłce – rozkładaliśmy te pojęcia za pomocą języka filozofii, psychologii, matematyki, sztuki i fizyki. Tak utarło się nasze myślenie o działaniach interdyscyplinarnych, łączeniu dziedzin i języków tych dziedzin, które na pierwszy rzut oka wydają się obce. Błąd mający negatywne konotacje jest naturalnym elementem uczenia się i ludzkiego życia. Staraliśmy się stworzyć wydarzenia, które będą pokrzepiające, ale też stymulujące do pracy ze swoją głową. Festiwal odbył się w Stacji Muranów. Festiwal został dofinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
.webp)
Przyjdź i wciel się w rolę dzielnego Błędnego Rycerza, doniosłej Wartości albo złośliwego Błędu. Zmierz się z przeciwnościami, na które się tu napotkasz, zrozum, co ciekawego może płynąć z pomyłek i naucz się je poskramiać. Czy uda Ci się osiągnąć cel, który będzie wyznaczony? A może stworzysz coś nowego, co otworzy Ci wiele innych możliwości? Ale rycerzom nic nie jest straszne!
Absolwentka Wydziału Filozofii UW i Physical Theatre Practice, Adam Smith College, Edynburg. Instruktorka zajęć teatralnych dla dzieci i recenzentka teatralna.
Studentka piątego roku Uniwersytetu Społeczno-Humanistycznego SWPS wydziału Psychologii Klinicznej, ukończyła studia na wydziale Pedagogicznym UW. Absolwentka szkolenia Terapii Tańcem i Ruchem w Instytucie Psychoterapii Tańcem i Ruchem. Aktorka Teatru Pijana Sypialnia.
Współczesna muzyka eksperymentalna opiera się na poszerzonym pojęciu muzyki, w którym niewłaściwa gra znaczy coś innego niż w muzyce klasycznej. Zajmiemy się interpretacją oraz tworzeniem struktur oraz partytur, w których zmienia się status błędu.
Zarzut grafomanii stosowany jest często w celu dyskredytacji niewygodnych kwestii lub osoby autora – przenosi uwagę czytelników z treści na formę, ośmiesza, wyklucza ze sfery literackiej. Czy w związku z tym kicz, żenadę, tandetę można potraktować jako gest subwersywny wobec dobrego smaku? Czy w ponad sto lat po „Policzku wymierzonym powszechnemu smakowi” – manifeście rosyjskich futurystów – lekceważenie reguł sztuki ma w sobie cokolwiek buntowniczego? Czy nie stało się jednym z wielu ćwiczeń stylistycznych, za pomocą których pisarze udowadniają swoje kunszt i rangę? Odpowiedź na te pytania spróbujemy znaleźć w praktyce, próbując pisać niekreatywnie, niemądrze, żenująco bez sensu.
Błąd w sztukach wizualnych to zarówno otwarcie pola sztuki na przypadek i porażkę, jak i świadomy wybór estetyki glitchu, brzydoty, niskiej jakości (lo-fi) i amatorskiej formy. Bywają to próby demokratyzacji medium, ale także strategie oporu wobec wymuszonych przez kapitalizm: hiperestetyzacji i obsesji produktywności. To także sprzeciw wobec sztuki traktowanej jako kunszt i tej nastawionej na skuteczność: propagandowej, użytkowej czy społecznie zaangażowanej. Tylko, że glitch art zbyt często sam skupia się na fascynacji medium i zmienia w popis umiejętności technicznych. Spróbujemy zbadać jego potencjał i zastanowić się nad problemami, jakie generuje.
Filozof, badacz kultury, eseista, redaktor naczelny magazynu „Nowa Orgia Myśli”, stypendysta Narodowego Centrum Nauki. Autor monografii „Urojone-nic”. Postmodernistyczna metafizyka Stanislasa Bretona, Wydawnictwo A, Kraków 2014. W tym roku nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jego najnowsza książka pt. Trauma bezkresu | Nietzsche, Lacan, Bernhard i inni. Publikował teksty filozoficzne i krytyczne o sztuce między innymi w „Miesięczniku Znak”, „Kwartalniku Filozoficznym”, „Obiegu”, „Magazynie Szum” i „Fragile”. Mieszka w Krakowie.
Kino opiera się na technologii, choć w ostatecznym doświadczeniu filmowego seansu, obcując z obrazami i dźwiękami na ekranie (niezależnie od tego czy jest to ekran kinowy, czy nasz własny telefon komórkowy), staje się niejako niematerialne. W związku z tym, by poszerzyć doświadczenie filmowej percepcji, podczas warsztatu skupimy się nie na treści, ani nawet na formie, ale na materii kina w jego najbardziej pierwotnej postaci, czyli taśmie filmowej. Inspiracją do działań będą filmy found footage, które nie tylko nad wyraz często akcentują swój materialny wymiar, ale także wykorzystują nierozerwalnie związane z nim błędy, braki, zniszczenia. Wspólnie spróbujemy stworzyć, bez użycia kamery, film złożony ze skrawków i strzępów taśmy.
Życie bez błędów? Prawda i tylko prawda? Intersubiektywnie sprawdzalne sukcesy? Tak! Szybko i skutecznie – efekt gwarantowany. Nie wierzysz? Skorzystaj z konsultacji, aby zrealizować swoje plany. Przyjdź i podyskutuj z najtęższymi umysłami świata wyrwanymi z pętających kontekstów historii. Do Waszej dyspozycji będzie: Kant, Sokrates, Fichte, Hilary Putnam, Hanna Arendt, Hegel, Kartezjusz czy Platon! To co jest uznawane za błędne w dużej mierze zależy od obowiązującej koncepcji prawdy. Przyjdź, rozmawiaj o prawdzie i wypij za błędy. Zapraszamy na ucztę!
Premierowo zobaczymy polskie krótkometrażowe filmy dokumentalne opowiadające o pasjach dzieci, ich wytrwałości, radzeniu sobie z trudnościami i niepowodzeniami. Między filmami będziemy wspólnie zadawać pytania, szukać odpowiedzi i ćwiczyć nowe umiejętności m.in. wiązania liny wspinaczkowej czy gry na harmonijce.
Zupełnie nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo sami się oszukujemy. Podczas spotkania przyjrzymy się temu, skąd się biorą błędy poznawcze – od percepcji zmysłowej po społeczne mechanizmy tworzenia przekonań. Poszukamy odpowiedzi na pytania: Czy możemy być pewni naszej wiedzy o świecie? Czy potrafimy odróżniać prawdę, półprawdę i g… gdzie się mylimy? Czy błędy w naszym poznaniu mogą być pożyteczne? Ideą warsztatów jest wspólna dyskusja i zabawa wokół tematu pewności i pomyłek poznawczych w celu zapoznania uczestników z pojęciem błędu w epistemologii, kognitywistyce oraz psychologii.
Mgr filozofii, absolwentka Instytutu Filozofii UW (obecnie czeka na obronę pracy doktorskiej o znaczeniu błędów poznawczych), jest wykonawcą w grancie o myśleniu obrazami, pracuje z młodzieżą gimnazjalną i licealną jako nauczycielka filozofii i etyki. Interesuje się filozofią umysłu i teorią poznania, a zwłaszcza tym, jak nasze myśli mogą być o czymś i jak to się dzieje, że mogą być prawdziwe lub fałszywe, jaką rolę odgrywają błędy poznawcze w myśleniu.
Adept filozofii i kulturoznawstwa, edukator, popularyzator nauki, pilot wycieczek, miłośnik odkrywania nowych osób i miejsc oraz zapalony gracz planszowy. Jest doktorantem Instytutu Filozofii UW absolwentem filozofii na UKSW oraz kulturoznawstwa w IKP UW. Zajmuje się filozofią wiedzy, umysłu i języka oraz szeroko rozumianą pedagogiką.
”Szaleństwo” to stuprocentowy roztwór błędu. Skąd biorą się freudowskie pomyłki? Jak nasze mózgi oszukują same siebie, wytwarzając swoją własną rzeczywistość w stanach takich jak sen czy halucynacje? Wszyscy doświadczamy odmiennych stanów świadomości i często przypisujemy im głębsze znaczenie. Na podstawie znanych przykładów i własnych doświadczeń przeanalizujemy to, co o nas samych mówią odmieniane stany świadomości.
Studiuje psychologię na Uniwersytecie w Aberdeen w Szkocji. Naukowo najbardziej interesuje się umiejętności poznawcze małp człekokształtnych i dzieci, ale jest też zafascynowana tym, w jaki sposób nasze mózgi przetwarzają, a czasem wytwarzają, odczuwaną przez nas rzeczywistość.
Język polski uważany jest za jeden z trudniejszych języków. Podczas naszego spotkania udowodnimy, że można się ze sobą komunikować niezależnie od poziomu językowego zaawansowania. Pomocą będą tu polskie filmy animowane, ćwiczenia i gry językowe.
Profesor nadzwyczajny w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, romanistka, specjalistka w zakresie wczesnego nauczania języków obcych. Interesuje się dwujęzycznością, edukacją dzieci z doświadczeniem migracji, autonomią i indywidualizacją procesu uczenia. Kierownik studiów podyplomowych „Nauczanie języka polskiego jako obcego”. Koordynatorka polskich wersji Europejskiego portfolio językowego dla dzieci w wieku przedszkolnymi wczesnoszkolnym, współautorka podstawy programowej dla przedszkoli. Autorka wielu publikacji z metodyki nauczania języków obcych. Od wielu lat czynni uczestniczy w doskonaleniu zawodowym nauczycieli. Miłośniczka literatury dla dzieci i filmów animowanych.
Operujemy różnymi językami. Ile z nich jest ciągle dla nas obcych, mimo że ich używamy? Ilu nie rozumiemy ani nie znamy powodów, dla których zostały wynalezione? Języki miały odpowiedzieć na nurtujące nas pytania. Ale czy matematyka, fizyka, biologia lub chemia w sposób zadowalający mówią nam o rzeczywistości, w której żyjemy? Czy nie staliśmy się przypadkiem niewolnikami języka, który nie wypełnia naszych potrzeb?
Uzyskał doktorat z matematyki, habilitacje z filozofii, profesurę w zakresie nauk humanistycznych jest pracownikiem instytutu filozofii uniwersytetu warszawskiego, autorem książek i artykułów z zakresu logiki i filozofii matematyki.
Komputerowe procedury otaczają nas wszędzie, wpływają również bardzo mocno na współczesną estetykę muzyki eksperymentalnej. Ale każdy program musi najpierw zostać napisany, a jego procedura nie musi koniecznie realizować się na ekranie komputera. Zapraszamy więc na warsztaty komponowania oraz wykonywania muzyki eksperymentalnej, które połączą kody i procedury języków programowania komputerowego oraz partytur sterujących działaniem wykonawców. Skupimy się przede wszystkim na powiązaniu przypadku z przemieszczaniem dźwięku w przestrzeni. W muzyce eksperymentalnej błąd nie istnieje – są tylko mniej lub bardziej ciekawe rozwiązania.
Grupa reserchersko – artystyczną, zajmującą się tradycją artystyczną neo-awangard, muzyki eksperymentalnej oraz sztuki intermedialnej. Grupa powstała w roku 2009, jej skład jest płynny. Współpracują z różnymi instytucjami i przygotowują zdarzenia o charakterze naukowym, popularyzatorskim, bądź artystycznym, starając się łączyć te perspektywy. Jesienią 2014 roku wydali nakładem Wydawnictwa Krytyki Politycznej książkę „Narracje – Estetyki – Geografie. Fluxus w trzech aktach” (red. A. Michnik, K. Rachubińska)
Czy matematyka może być magiczna? Podczas warsztatów rodzinnych stworzymy wspólnie wesołą, alternatywną wersję opowieści o Alicji i Białym Króliku. Każda para uczestników (dziecko-opiekun) przygotuje własną planszę do gry pełną ważnych pytań, matematycznych zagadek i eksperymentów.
Pisze i realizuje scenariusze edukacyjnych zabaw kreatywnych, głośno czyta i opowiada przy akompaniamencie muzyków i bez nich, w parkach, szkołach, bibliotekach, kinach, domach kultury. Organizuje imprezy kulturalne i rozrywkowe oraz warsztaty twórcze na zlecenie instytucji, firm, fundacji i licznych znajomych rodziców oraz z własnej inicjatywy. Przygodę z animacją zabaw z dziećmi rozpoczęła podczas wolontariackich działań w świetlicy środowiskowej podczas studiów pedagogicznych. Szczęśliwa mama siedmioletniej córeczki i dwuletniego synka, z którymi codziennie doświadcza zachwytu (i przerażenia) nad pomysłowością dzieci.
Czy zwierzęta, bakterie i cały otaczający nas świat komunikuje się tak jak my-ludzie, czy dysponuje swoim językiem? Prowadzący warsztat bez wahania odpowiadają, że tak i potrafią pokazać, że literatura, a zwłaszcza poezja, uczy jak rozpoznawać i szanować te języki. Tylko komunikując się z poza-ludzką przyrodą, możemy dowiedzieć się kim jesteśmy. Warsztat łączący elementy poezji, ekologii i medytacji.Czy matematyka może być magiczna? Podczas warsztatów rodzinnych stworzymy wspólnie wesołą, alternatywną wersję opowieści o Alicji i Białym Króliku. Każda para uczestników (dziecko-opiekun) przygotuje własną planszę do gry pełną ważnych pytań, matematycznych zagadek i eksperymentów.
Pisarka, poetka, tłumaczka, wykładowczyni w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Opublikowała 5 tomów wierszy, 4 książki prozatorskie i trzy eseistyczne. Nominowana do nagrody Nike za powieść „Nieważkość”. Zaangażowana w popularyzację pojęcia „ekopoetyki”. W swojej twórczości zgłębia etyczny wymiar istnienia w relacji do innego, w tym także do inności poza-ludzkiej przyrody, poszukując dróg wyjścia poza ściśle antropocentryczny punkt widzenia. Jej utwory były tłumaczone na 19 języków.Gerardo Beltrán – poeta, tłumacz i wykładowca w Instytucie Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego. Tłumaczy przede wszystkim z polskiego, litewskiego i jidysz. Naukowo zajmuje się przekładem poetyckim i audiowizualnym, a także związkami między językiem poetyckim, ekologią a nauką. Jest członkiem ASLE (Association for the Study of Language and the Environment) i meksykańskiego Narodowego Systemu Twórców Sztuki (SNCA).
Kiedy w roku 1959 C. P. Snow wydał wpływową książkę „Dwie kultury” uchwycił dominujące przekonanie o odrębności „świata nauki oraz techniki” i „świata humanistyki oraz sztuki”. Przekonanie to panowało mimo półwiecza awangardowych prób przełamania tej opozycji (m.in. futuryści, awangardy radzieckie, bauhaus, de stilj), mimo fascynacji artystów kolejnymi „nowymi mediami” (np. kino, radio, telewizja) oraz mimo wielkiego powojennego rozwoju dizajnu oraz wzornictwa przemysłowego. Powojenne wystawy przemysłowe, z Expo 1958 w Brukseli na czele, kreśliły wysoce estetyczne wizje przyszłości pełnej nowych przedmiotów, nowych stylów życia, a także nowych dźwięków.Czy zwierzęta, bakterie i cały otaczający nas świat komunikuje się tak jak my-ludzie, czy dysponuje swoim językiem? Prowadzący warsztat bez wahania odpowiadają, że tak i potrafią pokazać, że literatura, a zwłaszcza poezja, uczy jak rozpoznawać i szanować te języki. Tylko komunikując się z poza-ludzką przyrodą, możemy dowiedzieć się kim jesteśmy. Warsztat łączący elementy poezji, ekologii i medytacji.Czy matematyka może być magiczna? Podczas warsztatów rodzinnych stworzymy wspólnie wesołą, alternatywną wersję opowieści o Alicji i Białym Króliku. Każda para uczestników (dziecko-opiekun) przygotuje własną planszę do gry pełną ważnych pytań, matematycznych zagadek i eksperymentów.
W następnej dekadzie podejmowano szereg prób stworzenia ram współpracy między środowiskami artystycznymi oraz inżynierami i zakładami przemysłowymi. W tym roku przypada 50 rocznica dwóch z nich: nowojorskiego 9 Evenings: Theatre and Engineering – cyklu wydarzeń na pograniczu między koncertami muzyki współczesnej, performansami tańca współczesnego i spektaklami eksperymentalnego teatru – oraz I Sympozjum Artystów Plastyków i Naukowców w Puławach, zatytułowanego Sztuka w zmieniającym się świecie – cyklu debat oraz działań, który miał na celu określenie relacji między polskimi sztukami wizualnymi oraz państwowymi zakładami przemysłowymi. I to właśnie przez pryzmat tych dwóch wydarzeń przyjrzymy się ówczesnym relacjom między „dwiema kulturami” – wychodząc od poszerzonego rozumienia muzyki współczesnej w stronę sztuk performatywnych oraz wizualnych. Oba wydarzenia, dzisiaj uznawane, za niezwykle ważne momenty w rozwoju – odpowiednio – sztuki nowych mediów oraz polskich sztuk wizualnych i performatywnych, były wielokrotnie poddawane silnej krytyce. Przyjrzymy się temu, dlaczego przedsięwzięcia te traktowane były jako porażki oraz temu, dlaczego mimo to stanowią dzisiaj ważne punkty odniesienia kultury współczesnej.
Kuratorka w CSW Zamek Ujazdowski, badaczka związana z Instytutem Kultury Polskiej UW. Zajmuje się praktykami artystycznymi na styku sztuk performatywnych i wizualnych, a także współczesnymi teoriami dotyczącymi filozofii teatru i performatywności.
Doktorant Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ, związany z Instytutem Sztuk Audiowizualnych oraz Instytutem Bliskiego i Dalekiego Wschodu. Członek Digital Games Research Association (DiGRA), jego zainteresowania obejmują problematykę przemiany modeli monetyzacji i dystrybucji gier w kontekście ich mechaniki oraz funkcjonowania w obiegu fanowskim. Redaktor działu gier wideo w czasopiśmie „EKRANy”, współpracownik magazynu „Glissando”. Publikował m.in. w „Kulturze Popularnej”, „Homo Ludens”, „Praktyce Teoretycznej” oraz „Kulturze Współczesnej”.
Kurator, producent, doktorant ISNS UW. Jego zainteresowania wyznaczają relacje dźwięku i sztuk wizualnych, sztuka w przestrzeni publicznej w Polsce w latach 60/70-tych oraz związki wizualności z kontrkulturą.Pomysłodawca festiwalu muzycznego w ramach Festiwalu Przemiany w Centrum Nauki Kopernik, organizator kilkuset koncertów muzyki improwizowanej i eksperymentalnej, w Warszawie (m.in. podczas Warszawskiej Jesieni, Niewinnych Czarodziejów, Ogrodów Muzycznych) i okolicach. Kurator wystawy Trasa M-Z zorganizowanej w Muzeum Narodowym w Warszawie. Założyciel stowarzyszenia Trzecia Fala. Wydawca płyt z polską archiwalną muzyką awangardową lat 70-tych (Helmut Nadolski, Grupa w Składzie, Onomatopeja etc).”
Adiunkt w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka doktoratu i książki na temat sztuki konceptualnej w Polsce (Konceptualizm w PRL, Warszawa 2009) oraz tekstów poświęconych sztuce po 1945 r. Otrzymała Fulbright Junior Advanced Research Program na University of Rochester (2005); grant doktorski przyznany przez Komitet Badań Naukowych (2006/2007); Nagrodę im. Szczęsnego Dettloffa Stowarzyszenia Historyków Sztuki w kategorii najlepszych prac doktorskich (2008); nagrodę za osiągnięcia dydaktyczne przyznaną przez Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego (2009), staż dydaktyczny w Courtauld Institute of Art przyznany przez Uniwersytet Warszawski w ramach programu Nowoczesny Uniwersytet (2011), stypendium Fundacji Na Rzecz Nauki Polskiej (program Mistrz, laureat prof. Ewa Domańska, 2012-14). Jej książka Konceptualizm w PRL została nominowana do nagrody im. Jana Długosza (2010), a także otrzymała nagrodę Clio (drugiej kategorii) przyznaną przez Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego. Mama Antosia i Gabrysi.
Doktorant w IS PAN, historyk kultury, performer. Członek-założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC oraz Zespołu Badań Praktyk Późnej Nowoczesności przy IKP UW. Współpracownik Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Od jesieni 2013 w redakcji „Glissanda”. Publikował m.in. w „Kontekstach“, „Kwartalniku Filmowym”, „Kulturze Popularnej”, „Przeglądzie Humanistycznym”, „Roczniku Historii Sztuki”, „Zeszytach Literackich”. Współredaktor książek „Fluxus w trzech aktach. Narracje – estetyki – geografie” Grupy ETC (Wyd. Krytyki Politycznej, 2014) oraz „Poza Rejestrem. Rozmowy o muzyce i prawie autorskim” (Fundacja Nowoczesna Polska)